KEDİSEVER RECEP İVEDİK

Bir haftayı daha iyisiyle kötüsüyle geride bıraktık. “Geriye dönüp bakmadan yaşamak lazım hayatı” düşüncesini şimdilik bir kenara bırakıp geçtiğimiz haftanın bir özetini yaptım içimde. Doğrusu daha öncekilerden çok ta farklı çıkmadı tablo. Ne kadar monotonlaştığını gördüm hayatın belki de. Haftanın “top ten” listesini yaptığımdaysa öne çıkan bir iki olay vardı ve bunları sizlerle paylaşmak istedim:

Motoshow: CNR’de çalışan bir dostumun daveti üzerine ve uzun yıllardır içimde uhte olan Vespa tutkumla kendimi motor-meraklısı sanarak Motoshow’a gittim Perşembe günü. Fuar alanına yaklaşırken trafikte artan motor yoğunluğu dikkat çekiciydi, tabi ki istikametleri belliydi. Kapı girişindeyse kollarında kaskları, deri montları, çoğu dövmeli bir grup “motorcu”yla karşılaşınca dergilerde ya da televizyonda göregeldiğim bir tablonun canlısını görmüş oldum. Neyse, uzatmayayım, nihayet fuar alanına girmiştim. Çok görkemli ve gürültülü hazırlanmış standlar arasında gezindim bir süre. Küçük motorlarla ilgilendim, “chopper”lara hayran kaldım diye gezinirken ne kadar çok insanın resim çektiğini gördüm. Herkesin elinde bir makine, makinesini getirmeyen cep telefonuyla, motorların üzerinde duran mini etekli hanımefendilerin resimlerini çekiyorlardı. Hatta başka konularda çekingen ve suskun olan milletimiz cesaretlenmiş “sizinle bir resim çektirebilir miyim?” diye yanlarına yanaşıp hanımların sahte gülüşlerine resim karesinde eşlik etmek için yarışıyorlardı. Resim çektirirken de çeken arkadaşlarına “aman bizimki(!) görmesin!” gibi şahane espriler yapıyorlardı. Teknik konularda sorular dahi orada cevaplamak üzere duran ekip sorumlularından çok bu hanımlara yöneltiliyordu. Ve sonra anladım ortamın neden bu kadar kalabalık olduğunu. Ağırlıklı müşteri portföyü “erkek” olan bir sektörün kadınları ürünlerin önüne koyması beni çok ta şaşırtmadı doğrusu (onaylamasam bile) ama milletin bu üstüste hali oldukça düşündürücüydü...

Recep İvedik: Şahan Gökbakar öteden beri yaptığı işlerle ilgimi çekmiştir. Youtube’ta izlediğim “Recep İvedik” tiplemesinin sinema filmi haline geldiğini duyunca tabii ki, biraz geç te olsa, gittim. Sonda söylenecek şeyi başta söyleyip kurtulayım öncelikle: filmi izlerken sürekli “Borat”ı gördüm perdede, sanki esinlenilmiş gibi hissettim (umarım hislerim beni yanıltıyordur). İtici, kaba ve şehir hayatını reddeden bir karaker olan Recep İvedik’in aşkı için aslında kibar ve ince bir insan olabileceği (boş) umuduyla izlerken o kadar badirede kabalığını bozmayan bu tiplemenin otelin önünde bir yavru kedi bulunca kalbinin ne kadar yumuşadığını görmek sevindirdi beni. Hayvan(kedi)sever bir Recep İvedik beklmiyordum doğrusu. “Sol beklerken sağ vurdu” durumunu yaşayıp çıktım beni kahkahalara boğmasa da gülümseten bu filmden.

Mırmır: Bu arada Çarşamba akşamı işten çıkarken bulup beslediğim,  bir süre sohbet ettiğim ve şimdi bizim “dükkanın kedisi” olan “Mırmır” da haftanın en süpriz gelişmesiydi galiba.

Geçen haftadan kalanlarla yeni haftaya “merhaba!” derken hepinize iyi haftalar dilerim.

22.03.2008