O Ne Biçim Kedi? - Sevin Okyay

Geçenlerde gözüme bir kedi karikatürü çarptı. Suratsız, affedersiniz çirkin bir kedi. Yünlere dolanmış, gözlerini belertmiş, kaşlarını yıkmış, huysuz huysuz bakıyor. Karikatürü çizene sinirlendim. Madem çizeceksin, sevimli bir kedi bulsana! Bizim evde üç tane, komşuda bir tane, bahçede de iki tane var. Hepsi birbirinden güzel yüzlü. Veririz, onları çizersin. Ben şahsen kedilerimden hiçbirini senin kedinle oynatmam, yün yumağı onun olsa bile. Zaten onlara kalsa, onlar da oynamaz. Oyun gibi yaşayan, her şeyde macera arayan, biraz işkilli ama coşkulu kedilerdir. Eh, kedi dediğin de biraz işkilli olacak, elbette ama, bir tehlike sezerse. Senin kedin ise, hiç kusura bakma kardeş, naletin tekine benziyor.
Demek istiyorum ki, ben o kedi karikatürünü sadece bir kedi karikatürü olarak görsem, çizeri Musa Kart'a böyle çıkışırdım, sitem ederdim. Peki, o kedi bir devlet büyüğü olunca ne oluyor? Yumağın yünlerine dolansa da sevimli olabilecek bir kedi, yalnızca nuhuset bir görünüm kazanmakla kalmıyor, çizerine de 5 milyar lira ceza getiriyor. Gerçi Cumhuriyet gazetesi karikatüristi Kart, kararı temyize götürecek ama, yemin ederim ki ben bir insanın kedi olarak çizilmesinin nasıl olup da hakaret sayılacağını, o insanı ne şekilde gülünç düşüreceğini anlamıyorum. Eblehliğiyle maruf bir hayvan değil, sicili temiz, olsa olsa 'nankör' dersiniz ki o da yalan olur, üstelik güzelin güzeli. Ayrıca, karikatürün amacı gülünç durumlar yaratmaktır zaten. Buna itirazınız varsa, karikatürü toptan yasaklayın, olsun bitsin.
Kedilere dönecek olursak, güzel hayvanlardır. Yani o karikatürdeki kedi gibilerini biz 'eski kulağı kesikler' sınıfına dahil ediyor, kedilerimize onlarla arkadaşlık etmemelerini tavsiye ediyoruz. Musa Kart, kedilerin tazminat talebiyle karşı karşıya kalsa bu kadar şaşmazdım. Ama kedilere bir selam yolladığı için biz de ona iki katlısını gönderiyoruz. Kediler, Mısır tanrıçası Bast'ı temsil eden meşhur kedi başından bu yana, sanatçıları hep etkilemiştir zaten. Özellikle ressamlarla heykeltıraşları. Ortaçağdaki kedi avının sona ermesinden sonra Leonardo da Vinci'den başlayarak Dürer, Watteau, Rubens, Bosch, Brueghel ('büyük' olanı), Rembrandt, Tintoretto, Delacroix, Renoir Courbet, Gaugin, Picasso, hele Manet. Evini bir 'kedi köşesi' haline getiren Alexandre Steinlen'in posterlerine de ayrıca bir paragraf açmak gerekir.
Kediler üzerine müzikal varyasyonlar da yapıldı. Scarlatti, Rossini, Ravel, Çaykovski, Grieg, Massenet ve daha nice müzisyen, böylece 'kedisever' saflarında yer aldı. Kediler müziğe karşı fevkalade hassastır çünkü. Çizgi roman ve sinema alanına da, aslında şirin bir kedi olan Pembe Panter dahil, damgalarını vurmuş durumdalar: Tom ve Jerry, Krazy Kat, Sylvester, Felix, Garfield. Fotojenik yaratık kedi, fotoğrafçılık ve hatta reklamcılık alanında da ön plana çıkmıştır. Edebiyat ise bu konuda birinciliği kimseye bırakmaz ama, bizim meselemiz, şu malum kedi. Hani, yukarıdaki, 9 Mayıs'ta çizilmiş de mahkemelerde süründürülmüş. Yeniden bakıyorum: Yok, bizim kedilerle aşık atamaz, ellerine su dökemez, arkadaş da olamaz.
Hem, bir daha baktım da, bu kedi 9 Mayıs'tan beri o yünlere dolanıp kalmış yahu!

Radikal Gazetesi

22.02.2005