Çamur'un Nükseden Hastalığı - Şafak-Çimen

Ben Çamur. Size hikayemi anlatmak ve önerilerinizi almak istiyorum. Ben hem çok şanssız hem de çok şanslı erkek bir Siyam kedisiyim. Şanssızım çünkü, altı yedi aylıkken çok hasta bir durumda soğuk ve yağmurlu bir Ekim günü sokakta kaldım. Şanslıyım, çünkü şu anda beni çok seven ve her derdime katlanan Şafak abime ve arkadaşı Çimen ablama rastladım. Kedi nezlesinden çok hasta ve gözlerimi açamaz halde beni Kadıköy iskelesinin önünde bulduklarında hasta ve çamurlar içindeki halime aldırmadan kucaklarına aldılar ve mendille beni kurulayıp sildiklerinde Siyam olduğumu fark ettiler. Hemen veterinere götürdüler. Veteriner; “İyi ki getirdiniz. Bu kedi hem çok hasta, hem de bir Siyamın sokakta yaşaması mümkün değil”, dedi.

Çimen ablamın evde bir kedisi olduğu, Şafak abim de bir kedi almayı düşündüğü için ben Şafak abimin kedisi oldum ve Şafak abim Ankara’lı olduğu için arkadaşları ile paylaştığı öğrenci evinde yaşamaya başladım. İki ay sorunsuz ve mutlu bir şekilde geçti. Fakat birden yediklerimi kusmaya başladım. Su bile içemez hale geldim. Karnım aç olduğu için yemek için çıldırmama rağmen, yer yemez çıkarıyordum. Bir deri bir kemik kaldım. Serumlarla besleniyordum. Abim beni değişik değişik veterinerlere, hayvan hastanelerine götürdü. Röntgenler çekildi, muayeneler yapıldı. Her doktor başka bir şey söylüyordu. En çok gittiğim Veterinerium Hastanesinde çekilen ilk röntgende, yemek borumun mideye yakın kısmında bir daralma ve yemek borusunun gırtlağa yakın kısmında ise genişleme tespit edildi. Bu defa, tavsiye üzerine Avcılar Veteriner Fakültesine gittik. Hemen ameliyat dediler. Doğumdan sonra kaybolması gereken bir damar genişleyerek, yemek borusunu daralttığı için hemen alınması gerekiyormuş. Gerekli tetkikler yapıldı, tüylerimin bir bölümü tıraş edildi ve ameliyat oldum. Ameliyatın başarılı geçtiğini söylediler. Sancılarım için iğne yapıldı. O gece dikişlerimi koparmamam, kendime zarar vermemem için Şafak abim uyumadan başımda bekledi. Ertesi gün ilaçlarım ve serumlarımın yaptırılması için daha uygun olduğundan Çimen ablamlara gittik. Onun ailesi ve eve gelen herkes beni çok sevdi ve ilgi gösterdi. Bu arada özel a/d mamayla, enjektörle ve tavşan gibi ön ayaklarım yukarda dik tutularak besleniyordum. Ayrıca elime takılan kataterden her gün serum ve ilaç veriliyordu. Gülten Teyzemin reikileri de beni çok rahatlattı. Çok zor şartlarda da olsa püre haline getirilmiş yemek yiyebiliyordum. Dikişlerim alındı, mamanın kıvamı çok suludan püre şekline dönüştü.

Tam keyfim yerine geliyordu ki tekrar kusmaya başladım. Yine Avcılar’a fakülteye götürdüler. Hoca derhal tekrar ameliyat dedi. Kurban bayramının arife günü yarım gün çalışma olmasına rağmen ikinci defa ameliyat oldum. Aynı zorlu nekahat dönemi yeniden başladı. Yine Çimen ablamlara gittik. Yine herkesin ilgi odağı oldum. Onların kedisi Nazlı biraz tedirgin oldu ama hasta olduğumu görünce beni rahatsız etmedi. İkinci ameliyatta, kalan (veya nükseden) nodüllerin de temizlendiğini söylediler. Fakültede meşhur oldum, ikinci ameliyatı kameraya çektiler, çok spesifik bir olay olduğunu söylediler. Şanssızlık hep peşimde.

Ameliyattan ve Gülten Teyzemin reikilerinden sonra biraz kendimi topladım. Püre haline getirilmek şartıyla tavuk, ton balığı falan yemeye başladım. Biraz kilo aldım. Karga gibi olan görüntüm değişmeye, tüylerim uzamaya başladı. Tam şansımın döndüğünü düşünürken eskisi kadar olmasa da kusmalar başladı. Bir türlü düzelemedim. Hala, ancak püre haline getirilen yiyecekleri yiyebiliyorum. Fakülteye tekrar götürdüklerinde yine röntgen çekildi ve darlığın devam ettiği görülünce yine ameliyat dendi. Şafak abim ve Çimen ablam üçüncü ameliyata kıyamadıkları için şimdilik beklemedeyiz. Ne kadar şanssız ve ne kadar şanslı olduğumu sanırım anladınız. Tüm başıma gelen şanssızlıklara rağmen beni kurtarmak için seferber olmuş, benim keyfim yerine geldiğinde mutlu olan, biraz kötüleştiğimde üzüntüden kahrolan, kuyruksuz, şaşı ve çirkin olduğum halde beni çok seven insanlarla birlikte olmak en büyük şansım. Efendiliğim ve iyi huyum sayesinde sanırım bu sevgiyi hakediyorum. Ben de tamamen iyileşerek onları mutlu etmek istiyorum. Sizler de beni sevdiyseniz, hastalığım konusunda tesadüfen bilgi sahibi iseniz, sitemize yazar mısınız? Ben hep böyle yaşayıp, Şafak abimi üzecek miyim?

11.05.2005