Büyük İkramiye - Esin Benöz

Geçen yazdı... Kızımla mahallemizdeki marketten haftalık alışverişimizi yapmış, elimizde poşetler, sohbet ederek eve doğru yürüyorduk. Yokuşun aşağılarında gelip geçenlerin kaldırımdaki birşeye eğilerek baktıklarını gördük. Sevecen bir şekilde, bazıları ise minik çığlıklarla eğiliyor, bir süre sonra doğrulup, yollarına devam ediyorlardı. Meraklıyız ya, aradaki mesafeyi neredeyse yuvarlanarak katedip insanların yanına geldik. Ortada minicik, bembeyaz bir tüy yumağı duruyordu. Ağzının kenarından bembeyaz tüylerine kan sızıyordu. Hafifçe ağzını araladım; dişi kırılmış, damağı hafif çizilmişti. Ön patişlerinden biri kırık gibi görünüyordu. Belli ki başına bir iş gelmiş. Etrafta kimse nereden geldiğini görmemişti. Bu bebeğin büyük kedi ve köpeklerin, otomobillerin cirit attığı sokağa ait olmadığı belliydi. Ne olursa olsun, sahibini bulmakla zaman kaybedemezdik.

Kızımın elindeki poşetleri ben aldım, o da minik bebeği şefkatle avuçlarının arasına koydu. İlk görüşte aşk bu olmalı. Hemen oğlumuz Kaplan'ın mahallemizdeki veterinerine gittik. Veteriner muayeneden sonra, kırılan süt dişinin yerine zamanı gelince yenisi çıkacağından, önemli olmadığını, ön patisinde ise kırık olmadığını ama incindiğini söyledi. "Belli ki bir yerden düşmüş, iç kanama ihtimaline karşı 48 saat müşahade altında tutmamız gerek" dedi. Bu arada, ufaklığın chincilla cinsi olduğunu söyledi. Bu sözcük, doğrusu benim için hiçbir şey ifade etmedi. Veterinere göre ise, çok değerli ve büyük olasılıkla büyük para verilip alınmış anlamına geliyormuş.

Benim için dehşet verici bir şey bu. Herhangi bir canlının para karşılığı alınıp satılmasını asla kabul edemem. Yine de, sahipleri onu aramaya çıkacaktı muhakkak. Hemen bulduğumuz yere dönüp, etraftaki bakkal, esnaf, apartman görevlisi herkese onu bulduğumuzu ve veterinerde olduğunu söyleyip, adresi bıraktık. Ama ufaklığı orada bırakıp çıkmak pek mümkün olmuyordu. Başında durup, okşayıp konuşarak, ona her gün defalarca aşkımı ilan ettim. Çok uzakta çalıştığım halde, günde 4-5 kez onu ziyarete gittim. Bir hafta veterinerde kalmasına karar verdik. Bu arada sahibi çıkmazsa, eve götürüp, Kaplan'la birbirlerine alıştırmaya çalışacaktım.

Beni görünce seslenmeye bile başlamıştı ve (hiç unutmuyorum) bir Pazar günüydü. Sabahtan beri 3. ziyaretimden yeni dönmüş ve tam eve girmiştim ki, telefon çaldı. Arayan sevgili veterinerimizdi. Bana bir iyi, bir kötü haberim var dedi. Beynime bir ok saplandı o anda. Ufaklığa birşey mi oldu acaba.. Veterinerimiz beni zor sakinleştirdi ve hemen gelin, ufaklık iyi, sahipleri bulundu dedi. Yolda koştururken iyi haberin ne olduğunu sormayı unuttuğumu farkettim. Yoksa iyi haber bu muydu?

Kliniğin kapısında genç bir çift bekliyordu. Ufaklıkta kızın kucağında... Oh, bebeğim, seni bir daha göremeyecek miyim? Bana bir kedileri olduğunu, onun bir buçuk ay önce 3 yavru doğurduğunu, 2 hafta önce tatile giderken, bebeklerin birini pet shop'a bıraktıklarını, kalan 2 yavru ve anneye bakması için de bir arkadaşlarına anahtar verdiklerini, arkadaşlarının bir gelişinde evi havalandırmak için pencereyi açıp, kapatmayı unuttuğunu ve Köpük'ün o sırada 3. kattan düşmüş olabileceğini söylediler. Vah bebeğim. Adı Köpük'müş.. Annesi nasıl aramıştır kimbilir.

Gözlerimde yaşlar, ufaklıkla vedalaşmaya hazırlanıyordum. Birden, kızın konuşmaya devam ettiğini farkettim. "Onu ne çok sevdiğinizi duyduk. Zaten o sizi seçmiş. Kabul ederseniz, size hediye etmek istiyoruz" diyordu. Yanlış mı duydum acaba?

Köpük'ü bana uzattı. Doğruymuş!! Eve nasıl geldiğimi daha doğrusu kucağımda Köpük'le adeta uçtuğumu bilmiyorum. Köpük ailemize böyle katıldı. Bugün, aramıza katılalı tam bir yıl oldu. Kaplan'ın doğumgününde gelmişti, onun yalnızlığına ilaç. O bize piyangodan çıkan büyük ikramiye. Her sabah 5'te burnuma öpücükler kondurarak uyandıran, şımarıkların şahı, Kaplan'a etmediğini bırakmayan, kızımın küçük oğlu, benim büyük aşkım... Nice yıllara...

Siz de kedi hikayenizi göndermek için tıklayın...

13.08.2004