Kedigen.Com - Hayatımda Yaşadığım En Zor Şey

Evlenip eve kedi almaya karar verdiğimizde hiç aklıma gelmezdi başka bir canlıyı bu kadar sevebileceğim. Geldiğinde 3 haftalıktı oğluşum, daha kanepeden inemiyordu. Önce katı kurallar koymaya çalıştım: Kendi sepetinde uyuyacaktı, yatak odamıza girmesi yasaktı, masaya çıkması yasaktı vb.

Bir-iki hafta sonra bir gün yatağımıza gelip göğsüme yattı ve yümü yalamaya başladı ve tüm duvarlarımı yıktı. O günden sonra bizim yatağın vazeçilmez üçüncü kişisiydi, yazın ayak ucumuzda kışın soğukta koynumda uyumaya başladı. Eşim askere gittiğinde can yoldaşım oldu benim. Birlikte ağladık, birlikte güldük. Eve aldığımız diğer kedimiz Biber'le de çok iyi anlaştı. Ameliyat olduğunda sabaha kadar gözümü kırpmadan başında bekledim. Ben hastalandığımda o yastığımda bekledi. “Kediler nankör olur alma eve” diyenleri sadakatiyle, şefkatiyle ilk o zaman utandırdı oğlum. İkiz oğullarıma hamile kaldığımda evde kediyle olmaz ver gitsin dediler, kolay mıydı canımdan bir parçadan ayrılmak "olmaz" dedim ben bir şekilde hallederim. Gittikçe büyüyen göbeğime hayretle baktı oğluşum ve bir gün eve iki tane hasta bebek geldi. Tüm ilgi onların üzerinde olduğu halde hiç hırçınlaşmadı sabırla bebeklerin uyumasını ve benim kendisine vakit ayırmamı bekledi.

Oğlanlar 1 yaşına geldiğinde en iyi oyun arkadaşlarıydı Döner. Oğluşum bir sınavı daha başarıyla vermiş ve çevredekileri bir kez daha utandırmıştı. İkizlerin uzun süreli bir hastalığından sonra daha az mama yediğini fark ettim ve veterinere sordum zaman zaman olur ilgi paylaşıldığı için küsmüştür ama yakından takip et ve bizi ara dediler. Üç gün sonra Döner hiç mama yememeye ve sürekli yatmaya başladı tekrar veterinere gittik ve oğluşumun böbrek yetmezliği olduğunu öğrendik. Hemen serum ve ilaç verilmeye başlandı. Sabah-akşam işten erken çıkıp veterinere gidiyorduk serumu için. İğneden ödüm kopan ben bile sabah ve akşam iğnelerini yapar hale geldim ama Döner’de çok az bir düzelme oluyordu. Yemeğini sulandırıp kaşıla zorla yediriyorduk, hep yorgundu, ikizlerle de hiç oynamıyordu onlar da şaşkındı.

20 Aralıkta bayramın ilk günü ziyaretlere eşim gelmedi ve Döner’in başında bekledi akşam eve geldiğimde Döner’in veterinerde neredeyse kutusundan düştüğünü ve çok bitkin olduğunu söyledi. Her zamanki gibi mamasını sulandırdım, içine ilaçlarını koydum ve yedirmeye çalıştım ama yiyecek gücü bile kalmamıştı prensimin. Koynuma alıp yatağa gittim sarıldım ve bencilce “ne olur beni bırakma" diye ağladım ve ağlaya ağlaya uyuya kaldım. Tam gece yarısı Döner uyandı, kusmaya çalıştı yapamadı, inleyerek tekrar kucağıma yattı. Bana uzun uzun baktı ve yüzümü yaladı çok yorgundu daha fazla bencillik edemedim, sıkıca sarılıp son kez yaşarken öptüm oğluşumu. Derin bir nefes aldı ve gözlerimin içine bakarak verdi son nefesini. 6 yıldır gözlerinde görmeye alıştığım neşe, muziplik ve sevgi birden söndü, anladım ki oğluşum gitti. Sarıldım sıkıca ve son kez koynumda oğlumla uyudum.

Ertesi gün veterinerimizin arka bahçesine defnettik oğlumu. Kimse anlamıyor neden o zamanadan beri her gece ağladığımı. İkizler ki sadece bir yıldır tanıyorlardı, iki gün aradılar Döneri. Ben oğlumla kısa zamanda bir ömür paylaştım. Bu yazıyı ağlamaktan bitirebilmem bile 2 ayımı aldı. Güle güle maskeli süvarim, umarım gittiğin yerde mutlu olursun. Seni çok özlüyorum oğluşum, yerin dolmuyor, dolmayacak.

Seden İyidoğan Giray

21.03.2008