Nev'i Şahsına Münhasır Tırsak Kekik Paşa

Zeytin'den sonra bir ay boyunca hergün aşıya gitti garip Kekik. Zeytinle samimi pozlar vererek geçirdiği zamanın sonunda onun da her an gitmesine hazırlıyorduk kendimizi. Annem, bari son günlerini rahat yaşasın kedi diye yatağını açtı. En güzel mamalarla beslendi, göz önünden ayrılmadı. Kekik, kendi çapında büyük bir mucizeyle hastalığı atlattı.

Kekik, gördüğüm en tarifi bulunmaz kedi. Eskiden buraya pısırık olduğunu da yazmıştım. Ama öyle olmasının nedenini bizden önce sokaktaki vahşi yaşama bağlıyorum. Babam onu araba altında bulmadan önce birilerinin müdahelesine maruz kalmış olmalı ki, kendini güvende hissettiği evin dışına adım atamıyor. 2 yıl önce tatile giderken aklımız sıra onun için "Sosyalleşme Programı" yaparak Kekik'i de tatile götürdük. İlk birkaç gün yatak altından çıkamadı. Hayvanın tüm huzuru kaçmıştı. Kekik, biraz dışarı çıksın, patileri çimen yüzü görsün diye leziz mamalarını bahçeye koyunca civardaki kediler toplanmaya başladılar. Tırsak Kekik Paşa bu sefer de kalabalıktan ürktü. O tatilde anladık ki, Kekik tam bir ev beyefendisi. Kendi cinslerinden olduğu kadar insanlardan, hatta bazen bizden bile korkuyor. Eve gelenler Kekik'i ancak 1 saat sonra ortalarda görebiliyorlar. Radarları her an tetikte, yerinin keşfedilmesi tehlikesine karşı evde devamlı yeni sığınaklar buluyor.

Bol ve haşmetli tüylü bedeninin altındaki tüm tırsaklığına karşın, içinde koca bir kalbi olan kedi Kekik. Mesafeli bir yaklaşımı var. Hep uzaktan gözlüyor, kimseyle fazla muhatap olmuyor. Karnı acıkınca bir kez miyavlar, sonra gider tabağının önünde mama verilene kadar bekler. Çok onurludur. Boş yere miyavlamaz.

Daha önce Çakır ya da Zeytin'le de sessiz bakışmalar yapardık. Sanki sessizken kelimeler telepatik yolla daha rahat akıyormuş gibi. Ama Kekik'in gözlerine uzun uzun baktığımda benim gözlerim doluyor. Tarifi mümkün olmayan güçte bir enerji bu.

Tüm hayatı yumakla oynamak, zeytin çekirdeklerini halı altına saklamak, kuş seyretmek, günün 19 saati uyumak ve balkonda çiçekleri eşelemekle geçiyor. Kendini insan zanneden bir kedi Kekik. Yemeklerde yüz bulursa sandalyeye çıkıp patilerini masaya koyar ve yemek verilmesini bekler. Kendi tabağına yemek konduktan sonra gelir paçalarımıza sürünür ve teşekkür eder.

Televizyonda en sevdiği programsa, futbol maçları. Geçenlerde topu tutmak için ekrana pati atmaya çalıştı. Geceleri ise en sevdiği şey, annemle babamın arasına kendini yerleştirerek yatakta uyumak. Yataktan atıldığı her gece ayakucuna oturur ve küser. Gönlünü almanın tek yolu, saatlerce evin içinde yumaklar ve diğer oyuncaklarıyla koşturup onunla oyun oynamaktır. Gündüzleri evde başbaşa kaldığımız zamanlar gider onun yanına uzanır bembeyaz karnını severdim, hemen mırlayarak burnumu, gözümü, yanaklarımı yalamaya başlardı. Bundan daha büyük bir sevgi olabilir mi?

Kekik 2002 yılında 6 yaşında sağlıklı ve olgun bir erkek. Geçen seneye kadar azmadığı için aseksüelitesinden emin olduğumuz bu bey, eve sürpriz şeklide gelen Marsık Hanım'ın dayanılmaz cazibesi karşısında beyaz bayrak salladı. Marsık ise apayrı bir hikaye...

Derler ki, 'kedisi olan bilir, kediye hiç bir zaman sahip olunamayacağını' diye. Kedi beslemeyenlerse, kediler, kendilerine körü körüne itaat etmeyine onları nankör diye damgalarlar. Kedi, başına buyruktur ve kendi kurallarıyla yaşar. İstediği zaman, istediğini yapar. Sevme ve sevilme zamanını kendisi belirler. Diğer evciller, dünyalarını sahiplerine bağlarken, kedi, sadece kendi için yaşar. Bu nedenle bağımsız ruhlu kediyi hiç bir zaman tamamen kendinize bağlayamazsınız.

Konuşankedi Elif Soyer

20.08.2002